met of zonder oordeel

Als de dominosteentjes eenmaal vallen...

Wat is het verschil tussen verbonden zijn en afgescheiden zijn of vastzitten in mijn eigen oordeel toch voelbaar!

Nadat we de eerste keer een prachtige dag hebben ervaren met z’n drieën, waar feitelijk de essentie van Een dag zonder oordeel is geboren, is het de keer erna zoeken. Ik voel me fysiek niet 100%: ik hoest, mijn stem is aan het verdwijnen en ik slaap al anderhalve week slecht. Daardoor zit ik niet lekker in mijn lijf en voel me gedissocieerd van mezelf: ik ben uit verbinding. Maar ook met ons drieën stroomt het niet. We zijn namelijk ‘aan het werk’. Er moet immers een website komen. En daaom moeten die teksten nú geschreven worden. We willen onszelf zó graag in de wereld zetten… Dus we gaan aan de slag. We brainstormen, schrijven termen op en gaan zinnen bouwen. Met de laptop letterlijk tussen ons in, dat is wel zo praktisch. Ergens in dat proces benoemen we wel dat dat scherm tussen ons in niet lekker voelt en we klappen de laptop snel dicht. Maar we zitten nu eenmaal lekker genesteld in die werkenergie en die laten we niet zomaar los. Want, zo verwoorden we het, dit is wat we vandaag te doen hebben, teksten schrijven voor de website. Dus na het eerste dominosteentje, gaat het volgende en het volgende en het volgende steentje in sneltreinvaart om.

Ik voel heus wel dat het allemaal niet helemaal ‘klopt’, dat het anders voelt dan die eerste dag, maar ik wijt het aan mezelf. Ik voel me niet lekker. Ik durf (of kies ervoor om) mijn gevoel niet op tafel te leggen. Want stel je voor dat ze het onzin vinden, zij wél een diepere verbinding voelen en dat ik het bij het verkeerde eind heb. Met andere woorden ik ben bang om afgewezen te worden. En de dominosteentjes blijven omvallen.

Uiteindelijk komen we erachter dat we de tekst al lang hebben. Deze is ontstaan op de eerste dag in een prachtige wordcloud, waarna Richelle deze heeft verwoord tot een krachtige en kloppende tekst. Dus we besluiten die te gebruiken en schaven hier en daar wat woorden bij. Toch is het gevoel dat ik overhoud aan deze dag er één met een lichte teleurstelling. In de week die volgt blijven allerlei gedachten me lastigvallen: ik doe te weinig, ik heb geen tastbare bijdrage (we moeten immers alle drie evenveel ‘doen’), ik ben niet ondernemend genoeg en ben al helemaal geen zelfstarter. En guess what: ik geloof alles! Ondertussen vallen de dominosteentjes nog steeds in rap tempo om: dat wat in beweging is gezet laat zich niet zomaar stoppen.

Tot we een week later weer bij elkaar zijn. En alles helemaal klopt en stroomt. De verbinding en oordeelloosheid voelbaar zijn. Waar we herkenning hebben over die tweede dag. Want wat blijkt: we hebben het alle drie gevoeld en ons laten vangen door het ‘aan het werk zijn’. En ik heb ervoor gekozen om alleen, in afzondering, uit verbinding en in mijn eigen oordeel over mezelf te blijven zitten.

Wauw…hoe mooi is dat! Wat kunnen we hier samen veel leren en ontdekken! En in een veilige setting oefenen met dit soort wereldse en dagelijkse situaties. De les is natuurlijk dat we in ieder moment een keuze hebben om er een steentje tussenuit te halen en het vallen van de dominosteentjes stopt. Waar we niet langer overgeleverd zijn aan de stroom gedachten en oordelen en ieder zich klein en alleen voelt. Zodat we weer verbinding, liefde en oordeelloosheid voelen.
Ik ben ontzettend dankbaar dat we dit samen mogen ervaren!

Naomi