Het loslaten van mijn oordeel over het verlies van Joney (22-07-2005 tot 14-11-2005)

Wat gebeurt er als ik met de ogen van liefde kijk in plaats van met verdriet? Dan voel ik dankbaarheid dat mijn nichtje Joney bij ons is geweest. Dan kijk ik niet naar het verlies, maar naar wat er wél was; liefde, trotse ouders en blije familie.

Wat als de ziel van Joney een laatste keer op aarde wilde komen? Om een specifieke ervaring te hebben en dan weer terug te gaan. Wat als de laatste keer dat deze ziel op aarde was, zij zich niet gewenst voelde door de ouders die zij toen had uitgekozen? En nu koos voor een laatste ervaring op aarde waarin ze wilde ervaren hoe het is om zich wél welkom te voelen. Waarbij ze de ouders uitkoos die haar deze ervaring konden geven. En waarvan ze wist dat ze sterk genoeg zijn om haar verlies te kunnen dragen. Al in de buik van Monique voelde ze de onvoorwaardelijke liefde van haar ouders, voelde ze hoe erg welkom ze was en bij de geboorte werd ze met liefde, warmte, tederheid en zorg ontvangen. Ze voelde zich welkom. Ze kreeg de ervaring waarvoor ze kwam. En ze kwam hier om maar kort te blijven.

Toen ik in Joney’s ogen keek, op dat ene moment waarop ik contact voelde met haar ziel, had ik geen contact met een kind. Ik had contact met een ziel die zei ‘het is goed’. En wie ben ik dan om te zeggen dat het niet goed is? Dat het oneerlijk is? Dat het niet zo had mogen lopen? Dan kijk ik naar het verdriet wat het verlies van Joney met zich meebrengt. Maar het hele plaatje is groter dan dit verdriet. En het hele plaatje kan ik niet overzien. En dus mag ik mijn oordeel hierover loslaten. Want door het oordeel kijk ik met een vernauwde blik en zie en voel ik alleen het verdriet. Ik keur deze hele gebeurtenis af, terwijl ik niet zie hoe dit verlies past in het grotere plan van het universum. Joney was hier met een reden en had de intentie om maar kort te blijven. Hier heb ik niets over te oordelen. Het oordeel houdt mij vast in verdriet. Na 13 jaar kies ik nu voor Liefde.

Toen ik vanmiddag op de begraafplaats liep vielen de losse blaadjes op de grond mij op. Heel kleurrijk. De herfst is een mooie metafoor voor mijn innerlijke proces. De bomen laten hun bladeren los en dat geeft ruimte voor iets nieuws. Het loslaten van het verdriet geeft ruimte en rust in mezelf. En ik voel alleen maar liefde en dankbaarheid dat Joney bij ons is geweest.

Richelle


oordeelloos