Schuldgevoel en dankbaarheid

Het wordt me steeds duidelijker hoe subtiel zelfoordeel eigenlijk is en dat hier schuld aan vast zit. Ik heb in het verleden nooit veel ‘schuldgevoel’ ervaren en merk nu dat dat komt omdat ik het nooit toegelaten heb. Om het maar niet te hoeven voelen. Want wat een rotgevoel is het.

En nu, in het contact met Richelle en Naomi, laat ik het toe. Ik ervaar schuld. Ik heb vanuit feedback van een vriend van Naomi tekstuele aanpassingen gedaan op de website, maar niet de oude versie behouden. Als ik de nieuwe versie stuur geeft Naomi aan dat ze het niet meer kan vergelijken. Oeps, dat klopt. Ik heb iets niet goed gedaan. Waarom heb ik het zo gedaan? Ik weet het niet, had het idee dat het zulke minimale en vanzelfsprekende wijzigingen waren. Onhandig, dom... ik ervaar een schuldgevoel. Ik weet dat dit mijn oordeel is en toch lijkt het alsof ik door hun ogen kijk. Ik voel afkeuring. Ik keur mezelf af.

Ik besluit Richelle en Naomi mee te nemen in mijn proces, ik heb inmiddels geleerd dat openheid helpend is. Ik app hen dat ik schuld voel. En ik wil het toelaten, dit gevoel onderzoeken, erbij aanwezig zijn. Ik voel enorm veel verdriet en ergens weet ik dat dit oud is. Van vroeger als kind. Ik voel afwijzing en er niet bij horen, geen bestaansrecht. Pff wat is dit heftig en verdrietig zeg. Ik huil en er lijkt geen einde aan te komen. Een diep gevoel van eenzaamheid. Ik herken mezelf als klein meisje. Ik moet het alleen doen, het zelf zien te rooien, is ergens mijn conclusie geweest.

Ondertussen krijg ik een appje van Richelle: geen tekst, een hart. Wow, dit raakt… ik hoef het nu kennelijk niet alleen te doen. Nog meer verdriet en tegelijk dankbaarheid. In het contact met Richelle ervaar ik enerzijds de oude en diepe eenzaamheid getriggerd door zelfoordeel, anderzijds haar liefde en de open verbinding. Ik hoef me niet meer af te sluiten, ik mag me openstellen, liefde ontvangen, ik ben het waard om liefde te ontvangen..pfff. Ik realiseer me dat ik geen schuld heb, dat ik oké ben. Dat er van me gehouden wordt en ik van mezelf mag houden. Ook van dit meisje van ooit, dat zo haar best deed om niet afgewezen te worden. Dat het steeds maar goed moest doen. Ik hou van haar zoals ze is. En ik krijg innerlijk terug: ‘Dank dat je bij me bleef. Dank dat ik mocht blijven bestaan. Dank dat ik onschuldig ben.’ Daarna ervaar ik innerlijke rust en oneindige dankbaarheid. Het is alsof ik juist door toe te laten (zonder oordeel) een oud stuk heb kunnen loslaten. Ik voel ruimte en vrijheid in mij. Ik voel liefde en verbinding. Dank voor je steun Richelle!

Steeds opnieuw ontdek ik dat hier de sleutel in zit. Gevoelens niet wegduwen, maar toelaten. Er niet aan voorbij gaan, maar er juist bij aanwezig zijn. Als ik alles er laat zijn, kan ik er zelf helemaal zijn. En in het contact met Naomi en Richelle weet ik dat alles er kan zijn, dat er geen oordeel is. Ik weet dat het juist bedoeld is om samen met hen te mogen leren en oude triggers en overtuigingen los te laten. In alle openheid ernaar kijken. Om uiteindelijk alle oordelen los te laten en vrij te zijn.

Eline